بررسی مولفه های نظریه زبان زنانه رابین لیکاف در منظومه خسرو و شیرین نظامی

این مقاله با هدف بررسی مولفه های «نظریه زبان زنانه» رابین لیکاف (DSL) در منظومه خسرو و شیرین نظامی نگاشته شده است. نویسندگان با تکیه بر رویکرد جامعه شناسی زبان، بخشی از داستان را که در آن خسرو و شیرین وارد مناظره ای مستقیم و طولانی می شوند، مناسب ترین قسمت برای مقایسه گونه زبانی زنانه و مردانه دانسته اند. تحلیل متن نشان می دهد در گفتار شیرین شاخص هایی چون «تقویت کلام» (نظیر اغراق و تاکیدهای پررنگ)، «واژگان احساسی و شدت عاطفه»، و «محافظه کاری زبانی» (غیرمستقیم گویی، آوردن استدلال به عنوان پشتیبان تقاضا، کنایه و تعریض) برجسته است. در مقابل، زبان خسرو غالبا مستقیم، آمرانه و گاه همراه با تهدید است و کمتر از ابزارهای تعدیل کننده درخواست بهره می برد. مقاله همچنین از مولفه هایی مانند «همبستگی با معشوق»، «تفاخر به زیبایی ظاهری» در گفتار شیرین و «هجو/رقابت با زنان دیگر» (در اشاره به شکر اصفهانی) یاد می کند. نتیجه گیری پژوهش آن است که گونه کاربردی زبان زنانه در این بخش از اثر نظامی به وضوح دیده می شود و نظامی با وجود تعلق به روزگار کلاسیک، توانایی کم نظیری در بازنمایی ظرایف گفتار زنانه داشته است.

کلیدواژه ها:

نظریه زبان زنانه (DSL) ، رابین لیکاف ، خسرو و شیرین نظامی ، زبان و جنسیت ، محافظه کاری زبانی