بازنمایی ذهن کودک و وضعیت اجتماعی در داستان «یحیی» صادق چوبک با رویکرد روایت شناسی ژنت

این پژوهش با تکیه بر نظریه روایت شناسی ژرار ژنت، به تحلیل مولفه های روایی در داستان «یحیی» از صادق چوبک می پردازد. هدف اصلی پژوهش، بررسی شیوه بازنمایی ذهن، تجربه زیستی و وضعیت روانی اجتماعی شخصیت ها از خلال ساختار روایت است. در این راستا، عناصر روایت شامل زمان، زاویه دید، فاصله روایی، صدا و زبان روایت در داستان تحلیل شده اند. روش پژوهش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای است. یافته های پژوهش نشان می دهد که چوبک با بهره گیری از روایت محدود، توصیفات حسی، ساختارهای غیرخطی و زبان محاوره ای، توانسته است جهان ذهنی و وضعیت حاشیه نشینانه شخصیت های خود را به شکلی ملموس بازنمایی کند. همچنین، تفاوت در شیوه روایت هر داستان، با موقعیت روانی و اجتماعی شخصیت ها پیوند مستقیم دارد؛ به گونه ای که در «یحیی» روایت به ذهن کودک نزدیک می شود. نتایج پژوهش نشان می دهد که روایت در آثار چوبک صرفا ابزار نقل داستان نیست، بلکه ابزاری برای بازنمایی بحران های فردی و نقد ساختارهای اجتماعی به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

صادق چوبک ، روایت شناسی ، ژرار ژنت ، زاویه دید