تاثیر آموزش تلفیقی مهارت های چهارگانه زبان فارسی با رویکرد پرورشی بر رشد فردی و اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی

زبان فارسی در دوره ابتدایی، نقشی فراتر از یک درس دارد و به عنوان ابزاری برای رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان شناخته می شود. هنگامی که آموزش مهارت های خواندن، نوشتن، گوش دادن و سخن گفتن با رویکردی پرورشی همراه شود، می تواند زمینه ساز رشد همه جانبه و متعادل نوآموزان گردد (متقی زاده و رضایی، ۱۴۰۰). هدف این پژوهش بررسی تاثیر تلفیق آموزش مهارت های زبانی با اهداف پرورشی بر رشد فردی و اجتماعی دانش آموزان بود. پژوهش به روش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون و گروه کنترل انجام گرفت. گروه آزمایش طی چند هفته آموزش هایی دریافت کرد که فعالیت های زبانی را با مفاهیمی چون همکاری، مسئولیت پذیری و احترام متقابل درهم آمیخته بود، در حالی که گروه کنترل آموزش معمول را گذراند. داده ها با استفاده از آزمون های عملکردی زبان فارسی و پرسشنامه رشد اجتماعی گردآوری و با آزمون t و تحلیل کوواریانس بررسی شدند. نتایج نشان داد اجرای برنامه ی تلفیقی، بهبود معنی داری در مهارت های زبانی و شاخص های رشد اجتماعی نوآموزان ایجاد کرده است. بر این اساس، به کارگیری رویکرد پرورشی در آموزش زبان می تواند عاملی موثر در ارتقای توانایی های ارتباطی، خودشناسی و تعامل مثبت میان کودکان باشد (سیف، ۱۴۰۱).

کلیدواژه ها:

مهارت های زبان فارسی ، رویکرد پرورشی ، رشد فردی ، رشد اجتماعی ، آموزش ابتدایی