مقایسه و بررسی شعر سبک خراسانی و سبک عراقی از حیث قلمرو فکری

تحول شعر فارسی از سادگی و عینیت گرایی آغازین تا گسترش عرفان و پیچیدگی های ذهنی، در دو سبک خراسانی و عراقی جلوه ای روشن یافته است. این پژوهش با تمرکز بر قلمرو فکری این دو سبک، به تحلیل جهان بینی، مضامین و نوع نگاه شاعران به انسان و هستی می پردازد و می کوشد مسیر دگرگونی اندیشه شعری را در گذر از قرون چهارم تا هشتم هجری بازنمایی کند. با وجود آنکه پژوهشگران برجسته ای چون زرین کوب، صفا و شفیعی کدکنی به معرفی این سبک ها پرداخته اند، بررسی تطبیقی و متمرکز بر جنبه های فکری آن ها کمتر به صورت مستقل انجام شده است. یافته های این مقاله نشان می دهد که شعر خراسانی بر شادی، خردگرایی، حماسه و واقع گرایی استوار است، در حالی که شعر عراقی بر عشق، عرفان، غم گرایی و ذهنیت محوری تاکید دارد؛ با این همه، هر دو سبک در تداوم سنت شعر فارسی دری، اشتراک در قالب ها و مضامین، و نقش آفرینی در تکامل ادبیات فارسی جایگاهی بنیادین دارند. این پژوهش با تکیه بر منابع معتبر و نمونه های شعری، تصویری روشن از تفاوت ها و پیوستگی های فکری این دو دوره ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

سبک خراسانی ، سبک عراقی ، عرفان ، تحول اندیشه شعری