تلفیق شعر و درد در ادبیات معاصر

شعر و عشق در ادبیات فارسی همواره همراه یکدیگر بوده اند، اما شعر و درد، شعر و غم و شعر و افسردگی کمتر از شعر و عشق مورد توجه ادیبان و سخنوران سنتی ما قرار گرفته است. شاید به دلیل گستردگی و عمیق بودن غم و درد در میان آحاد مردم و اجتماع امروزی بوده، که تا حدی شاعران و نویسندگان معاصر را مجاب کرده تا به طور قابل توجهی به این موضوع واکنش نشان داده و وارد پژوهش های تازه ای در این زمینه گردند. به گونه ای که با سرودن اشعاری جگرسوز و بی تاب و سوزناک که از عمق جان آنها زبانه می کشد، شعله کش خرمن درد و رنج گردند. این پژوهش به تلفیق شعر و درد بر حسب گزینش شاعران برجسته معاصر مرکب از زن و مرد می پردازد. شاعرانی هم چون نیما یوشیج، سهراب سپهری، سلمان هراتی، احمد شاملو، قیصر امین پور، محمدرضا شفیعی کدکنی و زنان شاعره ای مانند پروین اعتصامی، فروغ فرخزاد، سپیده کاشانی و طاهره صفارزاده، به گونه ای که آثار و اشعار این شاعران مورد بررسی و واکاوی قرار گرفته تا اشعاری که نشان دهنده ی تلفیق شعر و درد بر حسب واژه ها و ترکیبات، تعابیر، شبکه های معنایی، مضامین شعری «درد و رنج» هستند، مشخص گردد. واژه ها و مضامینی که با درد تلفیق و با رنج گره خورده و نقش تصاویر آنها بر آینه دل و جان شاعر منقش گشته است.

کلیدواژه ها:

شعر ، درد ، غم ، اندوه ، شاعران معاصر