شعر درمانی در افکار و اندیشه های مولانا

شعر درمانی به عنوان یکی از مهمترین شاخصه های نقد کلام در بردارنده ی ساختارهای متعددی است که در تبیین مناسبات ساختاری و بنیادین اشعار در دوره ی کهن و معاصر امری کاربردی و اثر بخش است و این امر حاکی از آن است که شاعران اغلب در جهت بیان مقاصد و نیات پنهان درون خویش لب به سخن گشوده اند و این امر با تکیه بر رخدادهای عاطفی بشر در طی اعصار و قرون و همزاد پنداری با کلام شعرا امری در خور توجه است از این رو اشعار با توجه به اهداف و واژگان کاربردی هریک می توانند به عنوان عنصری اثر گذار و درمان گر، سودمند واقع گردند.

کلیدواژه ها:

مولانا ، شعر درمانی ، عشق ، غزل ، درمانگری