ارگونومی شعر کوچه فریدون مشیری

ارگونومی با پرداختن به مبانی بنیادین مهندسی ساختاری پیکره های جزئی و با تاکید بر بستر یک مضمون کلی، به تحلیل روابط و مناسباتی می پردازد که با تجزیه و تحلیل جزئیات، زمینه های شکل گیری یک امر را بازشناسی کرده و آن را در بستری نمادین تبیین می کند. این فرایند برخاسته از طراحی اولیه ی ذهنی در ایجاد یک واحد نظام مند و سودمند است. در این میان، شعر «کوچه» اثر فریدون مشیری، با تکیه بر مضامین متعدد بیانی و تاکید بر مولفه های مهندسی ساختاری و همچنین عناصر درونی یک مضمون اجتماعی، به طراحی عینیتی تکامل یافته از عناصر ذهنی شاعر می پردازد. به گونه ای که ارگونومی ساختاری این شعر را می توان تبیین بن مایه های غنایی با رویکردی مبتنی بر مبانی فلسفی و روابط و مناسبات ناخودآگاه بیداری دانست. این ساختارها در پیکره ی نظام فکری شاعر، می توانند به گسترش ابعاد عاطفی وجود انسانی و بازآفرینی تجربه ای زیست پذیر از عشق، خاطره و جدایی بینجامند. بدین ترتیب، شعر «کوچه» نه تنها بازتابی از احساسات شخصی شاعر، بلکه الگویی از سازمان یافتگی ارگونومیک میان زبان، عاطفه و تصویر است که مخاطب را به هم زیستی آگاهانه با فضای شعری دعوت می کند.

کلیدواژه ها:

کوچه ، فریدون مشیری ، ارگونومی ، مهندسی ساختاری