هنجارگریزی معنایی در اشعار نصرت رحمانی

هنجارگریزی یکی از مهمترین رویکردهای مکتب فرمالیسم است. در این شیوه معمولا قواعد و مفاهیمی به زبان معیار افزوده می شود که موجب برجستگی متون ادبی اعم از نظم و نثر در حیطه کاربرد صور خیال و ایجاد روابط معنایی بدیع می شود. نصرت رحمانی، در سروده های خود در موارد بسیاری از انواع هنجارگریزی استفاده کرده است که بی شک نوع معنایی آن شاخص تر به چشم می آید، زیرا موجب غنا و توسعه زبان شعری او شده است. در این مقاله، که به شیوه تحلیلی-توصیفی انجام شده است بازخوردهای هنجارگریزی معنایی در اشعار نصرت رحمانی مورد تحلیل قرار گرفته است تا بدینوسیله گوشه هایی از زیبایی های لفظی و معنوی اشعار او آشکار شود و نیز ارزش و اهمیت درونی این هنجارگریزی در اشعار او نمایان شود. نتایج به دست آمده بیانگر آن است که رحمانی اگرچه از انواع هنجارگریزی در اشعارش استفاده کرده است، اما بیشترین بسامد آن به هنجارگریزی معنایی تعلق دارد که به صورت بسیار گسترده و عمیق و دقیق به شکل و فرم عناصر زیبایی سخن از جمله استعاره، تشبیه، تضاد، پارادوکس، حس آمیزی، تناسب، ایهام، کنایه، مجاز و تشخیص در اشعار او تجلی پیدا کرده است.

کلیدواژه ها:

فرمالیسم ، نصرت رحمانی ، هنجارگریزی معنایی