نقش ضرب المثل ها در ارتقا روش های آموزشی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی کارآمدی استفاده از ضرب المثل ها به عنوان ابزاری فرهنگی و شناختی در ارتقای یادگیری، انگیزش و مشارکت کلاسی دانش آموزان انجام شده است. مسئله اصلی تحقیق، شکاف میان نظام آموزشی رسمی و حکمت بومی و فرهنگی است؛ شکافی که می تواند به کاهش انگیزه و ضعف درک عمیق مفاهیم منجر شود. روش پژوهش، آمیخته (کمی و کیفی) و طرح شبه تجربی با پیش آزمون–پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۴۰ دانش آموز پایه پنجم ابتدایی در شهر فلاورجان بود. ابزار گردآوری داده ها عبارت بودند از: آزمون پیشرفت تحصیلی، پرسشنامه انگیزش، مصاحبه نیمه ساختاریافته و پروتکل مشاهده کلاسی. نتایج تحلیل آماری نشان داد گروه آزمایش که با روش مبتنی بر ضرب المثل آموزش دیده بودند، در پیشرفت تحصیلی و انگیزش عملکردی به طور معنادار بهتر از گروه کنترل داشتند. تحلیل کیفی نیز چهار محور اصلی را آشکار ساخت: افزایش مشارکت فعال و تمرکز کلاسی تسهیل درک مفاهیم انتزاعی و انتقال یادگیری بهبود حافظه بلندمدت و بازیابی اطلاعات تقویت هویت فرهنگی و ارتباط اجتماعی یافته ها نشان می دهند ضرب المثل ها با ایجاد بستری آشنا و معنادار، به عنوان «سازمان دهنده های پیشرفته فرهنگی» (بر اساس نظریه آزوبل) و «ابزارهای روانی–فرهنگی» (بر اساس نظریه ویگوتسکی) عمل می کنند. این پژوهش چارچوبی عملی برای آموزش فرهنگی پاسخگو ارائه می دهد و نتیجه می گیرد که ادغام هوشمندانه ضرب المثل ها در روش های آموزشی، نه تنها کیفیت یادگیری را ارتقا می بخشد، بلکه به تربیت نسلی پیوندخورده با ریشه های فرهنگی خود نیز کمک می کند.

کلیدواژه ها:

ضرب المثل ، آموزش و پرورش ، یادگیری معنادار ، انگیزش تحصیلی ، هویت فرهنگی ، آموزش فرهنگی پاسخگو