بررسی استفاده عطار از آرایه ی کنایه در مصیبت نامه

متعدد کاربرد کنایه شیوه ای از زبان تصویری است و جوهر خلاق در زبان تصویری در این مقال کوشد؛ می کنایه (irony) و انواع آن را - در دومین مثنوی فریدالدین عطار نیشابوری، شاعر شهید عهد مغول، که شامل چهل مقامه است نشان دهم. نیک آگاهیم همه مثنوی های عطار با طرح مسائل عرفانی و ایراد شواهد و تمثیلات همراه اند. از کنایه، به عنوان یکی از صور خیال تعاریف گوناگونی بدست داده اند. عطار با ظرافت طبع و بهره گیری از زبان به نحو بارزی به کنایه نظر داشته است؛ زیرا زبانش تمثیلی و کنایی است. وی به شایستگی حق مطلب را ادا کرده است. روش ما در بیان این مقال به شیوه توصیفی تحلیلی است. شایان ذکر است که پژوهش در این موضوع بدیع می نماید و در این زمینه تحقیقی درخور صورت نگرفته است و مجال پی جویی و کنکاش باز. کاربرد کنایه در سبک عراقی پربسامد است؛ می طلبد کنکاشی درخور در این اثر سترگ و سرشار از مضامین عرفانی، به عمل آید.

کلیدواژه ها:

مصیبت نامه ، عطار ، کنایه ایما ، کنایه تلویح و تعریض و رمز ، کنایه نسبی