کارکرد های نماد های عرفانی در شعر سهراب سپهری

شعر سهراب سپهری از برجسته ترین نمونه های شعر معاصر فارسی است که در آن، نمادهای عرفانی نقشی بنیادین در انتقال معنا و اندیشه شاعر دارند. سپهری با بهره گیری گسترده از عناصر طبیعی، زبان ساده و تصاویر شفاف، عرفانی نوین و انسان محور ارائه می دهد؛ عرفانی که در عین پیوند با سنت های عرفانی ایران، از اندیشه های عرفان شرقی نیز تاثیر پذیرفته است. این مقاله با رویکردی توصیفی تحلیلی می کوشد به سه پرسش اساسی پاسخ دهد: نمادهای عرفانی در شعر سهراب سپهری چه هستند؟ چرا شاعر به نمادپردازی عرفانی روی آورده است؟ و چگونه این نمادها در ساختار زبانی و معنایی شعر او کارکرد می یابند؟ نتایج پژوهش نشان می دهد که نمادهای عرفانی در شعر سپهری افزون بر کارکرد زیبایی شناختی، نقشی آموزشی و تربیتی دارند و می توانند در انتقال غیرمستقیم مفاهیم اخلاقی، انسانی و معنوی به مخاطب، به ویژه در حوزه آموزش ادبیات فارسی، بسیار موثر باشند.

کلیدواژه ها:

سهراب سپهری ، نماد عرفانی ، شعر معاصر ، طبیعت ، آموزش ادبیات