گونه های نو گرایی در شعر معاصر: سنت شکنی ساختاری نیما، نوسازی غزل در سیمین و نوگرایی عاطفی در مشیری

این مقاله به بررسی نوگرایی و سنت شکنی در شعر معاصر فارسی از طریق تحلیل سه شاعر شاخص، یعنی نیما یوشیج، سیمین بهبهانی و فریدون مشیری، می پردازد. هر یک از این شاعران شیوه ای متفاوت در مواجهه با سنت و نوگرایی اتخاذ کرده اند: نیما یوشیج با شکستن بنیادین وزن، فرم و زبان، مسیر شعر نو را هموار ساخت؛ سیمین بهبهانی با بازآفرینی خلاقانه ی قالب غزل، سنت را در خدمت نوگرایی قرار داد و مضامین اجتماعی و زنانه را وارد شعر کرد؛ و فریدون مشیری با رویکردی میانه رو، زبان ساده و عاطفی، شعر را به زندگی روزمره و مخاطب گسترده پیوند زد. مقاله با تحلیل تحولات ادبی، مقایسه تطبیقی سبک ها و بررسی دیدگاه منتقدان نشان می دهد که نوگرایی در شعر فارسی یک مسیر واحد نیست، بلکه مجموعه ای از انتخاب های آگاهانه و متنوع است که همزمان با حفظ پیوند با سنت، امکان تجدد و ارتباط با عصر مدرن را فراهم می آورد.