از مسطر خط تا شعر صائب: خوانشی بینامتنی از بازتاب هنر خوشنویسی در شعر صائب تبریزی

بررسی پیوند میان هنرهای مختلف از جمله مباحث مهم در مطالعات میان رشته ای ادبیات به شمار می آید. در شعر فارسی، به ویژه اشعار صائب تبریزی جهت آفرینش تصاویر بدیع و مضمون پردازی های تازه از حوزه هنر خوشنویسی استفاده شده است. هدف این پژوهش، تحلیل کارکرد بینامتنی واژه «مسطر» در غزلیات صائب تبریزی بر پایه نظریه ترامتنیت ژرار ژنت است. این پژوهش در پی پاسخ به این پرسش اصلی است که صائب چگونه به ایجاد روابط بینامتنی با قلمرو هنر خوشنویسی و انعکاس آن در اشعارش پرداخته است؟ شیوه جمع آوری اطلاعات از طریق منابع کتابخانه ای بوده و با روش توصیفی-تحلیلی صورت گرفته است. یافته های این تحقیق حاکی از آن است که اشعار صائب با نظر به گزینش واژه مسطر، ساختار ارتباط و پیوند بینامتنی با حوزه هنر خط و خوشنویسی را داراست. از سوی دیگر صائب از طریق انتقال واژه مسطر به فضای شعر توانسته است تصویرهایی بدیع و چندلایه بیافریند. این تعامل میان دو هنر، افزون بر غنای معنایی اشعار، نشان دهنده آگاهی صائب از ظرفیت های نمادین و زیباشناختی هنر خوشنویسی در آفرینش مضامین است.

کلیدواژه ها:

بینامتنیت ، خوشنویسی ، صائب تبریزی ، مسطر