تحلیل مولفه های زبانی در رمان «سووشون» اثر سیمین دانشور بر پایه ی نظریه ی فمینیستی الاین شوالتر

ادبیات پدیده ای زبانی است که در متن اجتماع شکل می گیرد و همراه با تغییرات و دگرگونی های اجتماعی متحول می شود. زنان به عنوان قشری از اجتماع در این تغییر و تحول ذی نفع هستند و مشارکت دارند؛ اما تا سال های پایانی دوره ی قاجاریه اثری به نام نویسندگان زن ثبت نشده است. تا اینکه با تاسیس و رواج مدارس به شکل جدید تعداد زنان تحصیل کرده زیاد می شود و عده ای از زنان به عنوان فعالان زن در روزنامه ها و مجلات شروع به نوشتن می کنند. با شکل گیری ادبیات نوین عده ای از زنان اقدام به نوشتن داستان می کنند و از سال ۱۳۱۰ شاهد ثبت شدن نام نویسندگان زن به عنوان داستان نویس هستیم. نقطه ی عطف همه ی این تحولات در سال ۱۳۴۸ با چاپ رمان سووشون سیمین دانشور که کار خود را از دو دهه قبل شروع کرده بود به ثمر می نشیند و نویسندگان زن در کنار نویسندگان مرد و هم تراز و هم قد آنان دیده می شوند. این دیده شدن علاوه بر وجه کمی در سطح کیفی نیز با تاثیرگذاری ادبی همراه می باشد. سیمین دانشور در اولین رمان خود با خلق شخصیت های زن از نویسندگان زن متقدم فاصله می گیرد و با به کاربردن ویژگی ها و عناصر مربوط به زنان و همچنین شرح جایگاه و موقعیت زنان نوع نوشتار زنانه را برجسته می کند. در این مقاله رمان سووشون اثر سیمین دانشور نویسنده ی زن جریان ساز، بر پایه ی الگوی منتقد معروف الاین شوالتر با تاکید بر عناصر زبانی این داستان مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است تا مشخص شود که این زن رمان نویس چه جایگاهی از نوشتار زنانه و اندیشه ی زن محور را در اثر خود به کار گرفته است.

کلیدواژه ها:

فمینیسم ، سیمین دانشور ، سووشون ، شوالتر