کارکرد صنایع لفظی در غزل های سیف فرغانی

سیف الدین ابوحامد محمد فرغانی از شاعران پارسی گو است که در قرن هفتم و اوایل قرن هشتم می زیست. از شیوه شاعری سیف فرغانی درمی یابیم که وی بر شعر و آرایه های ادبی به ویژه بدیع، احاطه داشته و از زیورهای سخن بهره برده است. بدیع لفظی از قدیمی ترین ویژگی های زبانی ادبیات است که با ظاهر کلام و ترکیب لفظی سر و کار داشته و شعرا با آهنگین کردن کلام به شعر یا نثر زیبایی بخشیده و خواننده را به درک معانی نافذ خود نیز هدایت می کند. از نمونه های بدیع لفظی می توان به جناس، سجع، تکرار، ردالصدر، ردالقافیه، واج آرایی، موازنه و ترصیع، واسع الشفتین و واصل الشفتین اشاره کرد. نتایج این تحقیق نشان می دهد که سیف فرغانی به انواع فنون شعری و آرایه های بدیعی به ویژه بدیع لفظی اشراف داشته و در غزل های خود به وفور از آن استفاده کرده است.

کلیدواژه ها:

سیف فرغانی ، بدیع لفظی ، جناس ، تکرار