بازخوانی نی نامه مولانا در پرتو هستی شناسی هایدگر: از هجران تا «هستی در جهان»

این پژوهش با رویکردی تطبیقی به تحلیل غزل نمادین «نی نامه» مولانا جلال الدین بلخی در پرتو مفاهیم بنیادین هستی شناسی مارتین هایدگر می پردازد. هدف اصلی مقاله، کشف نقاط اشتراک و افتراق میان جهان بینی عرفانی مولانا و فلسفه وجودی هایدگر در مواجهه با مسئله «هستی انسان» است. با تمرکز بر مفاهیم کلیدی هایدگری مانند «دازاین»، «در جهان بودن»، «پرتاب شدگی»، «مراقبت»، «اضطراب» و «اصالت»، نشان داده می شود که نی مولانا نه صرفا نماد عارف جداافتاده از اصل، بلکه تجسم عینی «دازاین» هایی است که در جهانی پرتاب شده اند و با دلهره ای هستی شناختی در جست وجوی معنای اصیل خویشند. روش تحقیق به کاررفته، تحلیلی تطبیقی با استفاده از منابع کتابخانه ای است. یافته ها حاکی از آن است که اگرچه دو نظام فکری در بستر فرهنگی و غایت نهایی متفاوتند، هر دو در تشخیص «بی خانگی» انسان در جهان و ضرورت بازگشت به حقیقت خویشتن هم داستان اند. این مطالعه می تواند گامی در جهت گفت وگوی سازنده بین سنت عرفانی شرق و فلسفه وجودی غرب محسوب شود.

کلیدواژه ها:

مولانا ، نی نامه ، هایدگر ، هستی شناسی ، دازاین ، عرفان اسلامی ، فلسفه تطبیقی