سیری در بومی سروده های لایزنگان داراب

«لایزنگان» از مناطق کوهستانی و سردسیر رشته کوه های جنوبی زاگرس در استان فارس می باشد که در ۵۴ کیلومتری شرق شهرستان داراب واقع شده است. این روستا در ناحیه ای کوهستانی واقع شده است که در تابستان، هوایی خنک دارد و زمستان هایش سرد است و با بارش برف همراه است. پژوهش پیش رو به بومی سروده های روستای لایزنگان داراب اختصاص یافته است. در این جستار روش گردآوری مطالب به دو صورت میدانی و کتابخانه ای بوده و روش پژوهش نیز تحلیل محتوا با رویکرد تحلیلی-توصیفی بوده است. تعداد متل های روستای لایزنگان نسبت به دیگر بومی سروده ها بسیار اندک است. بسیاری از لالایی های لایزنگانی در لایزنگان تولید نشده و از بیرون به این روستا راه یافته اند. در لایزنگان به اشعار عروسی، «سروک» soruk یا «سوروک» suruk می گویند و آن ها را زنان در مراسم عروسی، حنابندان و ختنه سوران می خوانند. دوبیتی ها بخش عمده ی بومی سروده های روستای لایزنگان را تشکیل می دهند. قالب دوبیتی از گذشته تا کنون مورد استقبال شاعران این روستا بوده است.

کلیدواژه ها:

بومی سروده ، لالایی ، دوبیتی ، متل ، واسونک