بررسی شکواییه در لالایی ها و دوبیتی های راه یافته به فرهنگ مردم لایزنگان داراب

شکواییه به عنوان یکی از شاخه های ادب غنایی، بستری را برای بیان رنج ها، ناکامی ها و اعتراض های فردی و جمعی در متون ادبی فراهم می کند. این پژوهش به بررسی شکواییه در لالایی ها و دوبیتی های راه یافته به فرهنگ مردم لایزنگان داراب می پردازد و می کوشد کارکردها و گونه های مختلف آن را در این دو گونه ادب شفاهی تحلیل کند. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر گردآوری داده ها از منابع مکتوب و روایت های شفاهی است. یافته ها نشان می دهد که شکواییه در لالایی های محلی عمدتا ماهیتی شخصی، عاطفی و سطحی دارد و بیشتر بازتاب دهنده مسائل روزمره، رنج های خانوادگی و احساسات آنی راوی است. در مقابل، دوبیتی ها افزون بر شکوه های شخصی، حامل شکوه های اجتماعی و فلسفی اند و به موضوعاتی چون فقر، بی عدالتی، جنگ، ناپایداری دنیا و تقدیر می پردازند.

کلیدواژه ها:

ادبیات شفاهی ، دوبیتی ، لالایی ، شکواییه ، لایزنگان داراب