نقش حکایت خوانی از سعدی در تقویت ادب و مهارت های گفتاری دانش آموزان

ادب کلامی و مهارت های گفتاری از مولفه های اساسی شایستگی ارتباطی دانش آموزان به شمار می آیند که در برنامه های آموزشی، به ویژه در آموزش زبان فارسی، کمتر به صورت هدفمند مورد توجه قرار گرفته اند. در این میان، متون کلاسیک فارسی با ساختار روایی و آموزه های اخلاقی، ظرفیت بالایی برای تقویت این مهارت ها دارند. پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و نظری–تحلیلی، به بررسی نقش حکایت خوانی از گلستان سعدی در تقویت ادب کلامی و مهارت های گفتاری دانش آموزان می پردازد. داده ها به روش اسنادی (کتابخانه ای) گردآوری و با استفاده از تحلیل محتوای کیفی توصیفی–تفسیری تحلیل شده اند. واحد تحلیل، حکایت ها و کنش های گفتاری مرتبط با تعامل اجتماعی، انتخاب واژگان و لحن گفتار در گلستان سعدی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که حکایت های گلستان با بهره گیری از زبان موجز، ساختار گفت وگومحور و انتقال غیرمستقیم مفاهیم اخلاقی، می توانند به کاهش اضطراب کلامی، بهبود انتخاب واژگان، تعدیل لحن گفتار و درونی سازی ادب ارتباطی در دانش آموزان کمک کنند. همچنین، تحلیل ها حاکی از آن است که حکایت خوانی به عنوان شکلی بومی از قصه گویی، در چارچوب نظریه کنش گفتار، یادگیری اجتماعی و رویکرد روایت محور، ظرفیت بالایی برای تلفیق آموزش زبان و تربیت اخلاقی دارد. بر این اساس، گنجاندن هدفمند حکایت خوانی گلستان سعدی در برنامه های درسی می تواند به ارتقای هم زمان مهارت های گفتاری و ادب اجتماعی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

گلستان سعدی ، حکایت خوانی ، ادب کلامی ، مهارت های گفتاری ، آموزش زبان فارسی