سیمای معلم و مدرسه در ادبیات داستانی ایران

ادبیات از دیرباز یکی از جذاب ترین و گسترده ترین مباحثی بوده که همواره در لایه های مختلف اجتماع تاثیر و نفوذ غیرقابل انکاری داشته است. تا به امروز، با همه پیشرفتی که در زمینه های مختلف زندگی به دست آمده و نویسندگان بسیاری با خلق آثار متنوعی پا به عرصه ادبیات داستانی نهاده اند، همواره انسان نیازمند خواندن و شنیدن داستان و انواع گوناگون آن بوده است. با بررسی سیمای معلم و مدرسه در ادبیات داستانی ایران می توان گفت مدرسه در ادبیات داستانی مورد توجه واقع شده و از آن میان داستان های جلال آل احمد، سیمین دانشور، صادق چوبک و محمد بهمن بیگی شاخص تر است. این نویسندگان که خود دانش آموختگان یا معلمان مدارس بوده اند، اغلب تصاویری ناب از محیط های آموزشی آفریده اند. آنان کوشیده اند با ابداع و آفرینش هنرمندانه در نوع ادبی داستان روابط معلمان و شاگردان و چگونگی بسط و گسترش تعالیم علمی نوین را تحلیل و تبیین کنند، این داستان ها شیوه تعلیم معلم را با ذهن و روح دانش آموزان به تصویر می کشد و بیانگر کاستی ها و کمبودهایی است که سال ها گریبان گیر معلمان و دانش آموزان بوده است و نشان دهنده فساد اداری و رشوه خواری و تباهی اخلاق در نظام آموزشی است؛ این فراتر از چیزی است که آموزش عشایری و مشکلات آموزشی که برای معلمان و دانش آموزان در روستاهای عشایرنشین کشور وجود دارد.

کلیدواژه ها:

ادبیات داستانی ، رمان ، داستان کوتاه ، معلم ، مدرسه