کارکرد اسطوره های کهن در بازتولید معنا و هویت در ادبیات داستانی پایداری پس از انقلاب اسلامی

ادبیات داستانی پایداری پس از انقلاب اسلامی ایران را می توان یکی از مهم ترین عرصه های بازنمایی تجربه های جمعی، بازتعریف هویت و تولید معنا در شرایط بحرانی دانست. در این میان، اسطوره های کهن ایرانی و دینی نقش تعیین کننده ای در شکل گیری ساختار معنایی این متون ایفا می کنند. پژوهش حاضر با بهره گیری از رویکرد تحلیل گفتمان انتقادی و نظریه های اسطوره شناسی، به بررسی نحوه بازتولید و کارکرد اسطوره در این ادبیات می پردازد. یافته ها نشان می دهد اسطوره ها در این متون نه تنها عناصر ارجاعی یا تزئینی نیستند، بلکه به مثابه سازوکارهایی برای هویت سازی، مشروعیت بخشی و معناپردازی رنج و مقاومت عمل می کنند. همچنین، پیوند میان اسطوره های ملی (نظیر روایت های شاهنامه ای) و اسطوره های دینی (به ویژه الگوی عاشورا) منجر به شکل گیری گفتمانی ترکیبی شده است که در آن تجربه تاریخی جنگ، در سطحی فراتاریخی معنا می یابد.

کلیدواژه ها:

اسطوره ، ادبیات پایداری ، هویت ، گفتمان ، روایت