بررسی ساختار واژگانی و نحوی گویش بشگردی

هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی ساختار واژگانی و نحوی گویش بشگردی می باشد که با روش توصیفی – تحلیلی (تحلیل محتوا) انجام شده است. با توجه به اینکه این گویش هم اکنون بخش وسیعی از منطقه ی جغرافیایی شرق و جنوب شرق هرمزگان را در سیطره ی گویش وران خود دارد و به عنوان سرشاخه ی گویش های شرق هرمزگان و جنوب کرمان شناخته می شود پس دارای اهمیت و ضرورت فراوانی است تا به آن پرداخته شود از این رو ما به دنبال این هستیم تا به این پرسش پاسخ دهیم که چه پیچیدگی ها و دشواری های ساختاری در سطوح واژگانی، نحوی وصرفی و بافتی در گویش مهجور بشگرد خاصه شاخه ی جنوبی آن یعنی ملکی گالی (میشکالی) وجود دارد. یافته های مورد بررسی بیانگر این است گویش بشکرد با وجود چالش هایی که در بیان واکه ها و به تبع آن کلمات و اصطلاحات برای غیرگویشوران ایجاد می کند، از لحاظ دستوری، به ویژه در ساختار نحوی، شباهت زیادی به فارسی نو دارد. هرچند در زمینه واژگان (اسم و فعل) ممکن است به نظر کمی دور از ذهن بیاید و در امر صرف دارای پیچیدگی های فراوانی باشد، اما در مقایسه با دیگر گویش های محلی و زبان فارسی، به نوعی تازه و منحصر به فرد به شمار می آید. زیرا کهن بودن و دست نخورده ماندن آن از یک طرف نشان دهنده ارزش و گنجینه ای بودنش در میان زبان های ایرانی است و از طرف دیگر، بیانگر اصالت و فرهنگ بومی مردم بشکرد می باشد.

کلیدواژه ها:

گویش ، واژه ، واج ، صرف ، نحو ، ساخت