شعر فارسی به عنوان ابزار گفتاردرمانی برای کودکان دارای اختلال زبانی

اختلالات زبانی در کودکان یکی از شایع ترین چالش های رشدی است که بر مهارت های ارتباطی، تحصیلی و اجتماعی آن ها تاثیر عمیقی می گذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش و کارکرد شعر فارسی به عنوان ابزاری مکمل در گفتاردرمانی کودکان دارای اختلال زبانی انجام شده است. با استفاده از روش مرور نظام مند ادبیات و تحلیل محتوای کیفی، آثار علمی منتشرشده در حوزه موسیقی زبان، آهنگ کلام، و شعردرمانی مورد بررسی قرار گرفتند. یافته ها نشان می دهند که ویژگی های آوایی شعر فارسی، از جمله وزن عروضی، قافیه، ردیف و موسیقی درونی، می توانند به تقویت حافظه واجی، روانی گفتار، درک واژگانی و مهارت های پردازش شنیداری در کودکان مبتلا به اختلال زبانی بیانی و دریافتی کمک کنند. همچنین تکرار ریتمیک در شعر کلاسیک و معاصر فارسی، زمینه مناسبی برای تمرین الگوهای آوایی، افزایش دامنه توجه و تقویت انگیزه در جلسات درمانی فراهم می آورد. این پژوهش پیشنهاد می دهد که گنجاندن شعر فارسی در پروتکل های گفتاردرمانی، به ویژه برای کودکان ۳ تا ۸ ساله، می تواند پیامدهای درمانی را بهبود بخشد.

کلیدواژه ها:

شعر فارسی ، گفتاردرمانی ، اختلال زبانی ، کودکان ، وزن و قافیه ، پردازش واجی ، شعردرمانی