جایگاه زبان فارسی در برنامه ریزی فرهنگی و آموزشی ایران نوین

زبان فارسی، فراتر از یک ابزار ارتباطی، محور اصلی هویت ملی و سرمایه تمدنی ایران است. این پژوهش با هدف تحلیل شکاف موجود میان اهمیت ذاتی زبان فارسی و جایگاه اجرایی آن در ساختارهای برنامه ریزی فرهنگی و آموزشی نوین ایران انجام شده است. رویکرد تحقیق توصیفی-تحلیلی با اتکا به اسناد بالادستی، منابع زبان شناسی و مطالعات تطبیقی بین المللی (مانند تجارب یونسکو) است. نتایج نشان می دهد که در حوزه فرهنگی، نفوذ بی رویه واژگان بیگانه در رسانه های دیجیتال و در حوزه آموزشی، ضعف در آموزش زبان تخصصی فارسی و اولویت دهی به انتشار مقالات به زبان انگلیسی، جایگاه کنش گرانه زبان ملی را تضعیف کرده است. این مقاله با تبیین مفاهیم سیاست گذاری زبانی (توسعه، پیکربندی و کاربرد)، و با تاکید بر لزوم پر کردن شکاف میان زبان معیار و زبان کاربردی، چارچوبی سیاستی پیشنهاد می دهد. این چارچوب بر «هم افزایی فعال» میان نهادهای فرهنگی و آموزشی برای تضمین استقلال فکری و حفظ پیوستگی هویت در مواجهه با جهانی شدن، تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

زبان فارسی ، برنامه ریزی فرهنگی ، برنامه ریزی آموزشی ، هویت ملی ، جهانی شدن ، سیاست زبانی