بررسی ویژگی های زبانی و ساختار سبکی در سندبادنامه ظهیری سمرقندی

سندبادنامه اثر ظهیری سمرقندی، از برجسته ترین آثار نثر فنی در قرن ششم هجری است که بازتاب دهنده ی اوج تکلف در ادبیات درباری آن عصر است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی مولفه های سبک شناختی این اثر، به روش تحلیلی-توصیفی، لایه های زبانی و ساختار روایی آن را بررسی کرده است. یافته ها نشان می دهد که کاربرد افراطی صنایع بدیعی (نظیر سجع و موازنه) و نحو متاثر از زبان عربی، موجب ایجاد «نظم منثور» در متن شده و با اولویت فرم بر معنا، اثر را به نثری دیریاب تبدیل کرده است. در نهایت، تحلیل حکایات این اثر نشان می دهد که زبان متکلف، نه تنها یک ویژگی هنری، بلکه ابزاری برای القای قدرت بلاغی نویسنده و تاثیرگذاری بر نظام روایی داستان است.

کلیدواژه ها:

سندبادنامه ، نثر فنی ، ظهیری سمرقندی ، سبک شناسی ، نظم منثور ، ادبیات درباری