کاربرد بازی های زبانی و نمایش خلاق در علاقه مند سازی کودکان به زبان فارسی

یادگیری زبان فارسی در دوران کودکی، پایه و اساس رشد شناختی، اجتماعی و فرهنگی هر فرد را شکل می دهد. با این حال، اگر فرآیند آموزش به صورت خشک، تکراری و مبتنی بر حفظ مطالب ارائه شود، نه تنها موجب بی علاقگی کودکان می گردد بلکه توانایی خلاقانه و ارتباطی آنان نیز تضعیف می شود. در سال های اخیر، پژوهش های متعددی نشان داده اند که استفاده از روش های نوین آموزشی، از جمله بازی های زبانی و نمایش های خلاق، می تواند موجب افزایش علاقه، مشارکت و انگیزه در یادگیری زبان شود (محمد اسماعیل زاده و همکاران، ۱۴۰۱؛ موذنی و همکاران، ۱۴۰۰). بازی های زبانی با فراهم آوردن فضایی تعاملی و شاد، یادگیری را از قالب سنتی خارج کرده و زمینه ی تجربه عملی واژگان، جمله سازی و درک مفاهیم زبانی را برای کودکان مهیا می سازند. این بازی ها علاوه بر تقویت مهارت های گفتاری و شنیداری، تفکر خلاق، آگاهی واج شناختی و مهارت حل مسئله را نیز در کودکان پرورش می دهند. از سوی دیگر، نمایش خلاق به عنوان شیوه ای هنری و تربیتی، فرصت بیان احساسات، ایفای نقش، بازآفرینی داستان ها و تعامل اجتماعی را فراهم می کند؛ عاملی که منجر به افزایش اعتماد به نفس، خلاقیت گفتاری و توانایی ارتباطی در کودکان می شود (Mede & Yumurtaci, ۲۰۱۷؛ Mao, ۲۰۲۱). ادغام این دو رویکرد آموزشی، یعنی ترکیب بازی و نمایش، تجربه ای منحصر به فرد از یادگیری فعال و معناگرا را به وجود می آورد؛ تجربه ای که در آن کودک نه تنها زبان را می آموزد بلکه با آن زندگی می کند. هدف این پژوهش، بررسی نقش بازی های زبانی و نمایش خلاق در افزایش علاقه و انگیزش کودکان نسبت به یادگیری زبان فارسی است. نتایج مطالعات نظری و میدانی حاکی از آن است که به کارگیری هدفمند این روش ها، سبب ارتقای مشارکت، اعتماد به نفس، خلاقیت زبانی و در نهایت علاقه مندی پایدار کودکان به زبان فارسی می شود. از این رو، بهره گیری از بازی و نمایش می تواند به عنوان یکی از کار آمدترین راهکارهای تربیتی و آموزشی برای تقویت زبان آموزی در دوره ی کودکی به شمار آید.

کلیدواژه ها:

بازی های زبانی ، نمایش خلاق ، یادگیری فعال ، انگیزش زبانی ، زبان فارسی کودکان