تحلیل و نقد بوم گرایانه کتاب «سایه هیولا» نوشته عباس جهانگیریان

نقد بوم گرا رویکردی میان رشته ای و جدید در نقد ادبی است که به بررسی و مطالعه روابط میان ادبیات و محیط زیست و چگونگی بازتاب ارتباط انسان با محیط فیزیکی اطرافش می پردازد و نحوه تاثیرگذاری و تاثیرپذیری انسان و طبیعت بر یکدیگر و سیر تحولات آنها را بیان می کند. این حوزه مطالعاتی گسترده، با تاکید بر زیست بوم و محور قراردادن جایگاه محیط زیست و اهمیت طبیعت، همواره مورد توجه پژوهشگران علوم انسانی بوده است. این مقاله، که به شیوه تحلیلی – توصیفی انجام شده، با تامل و تمرکز بر مقوله بوم گرایانه، ارتباط محیط زیست و انسان و طبیعت را، در داستان «سایه هیولا نوشته عباس جهانگیریان» را مورد بررسی قرار داده است تا مشخص شود که طبیعت و زیست بوم تا چه اندازه در این اثر بازتاب داشته و با چه رویکردهایی به کار گرفته شده است. همچنین نقش آفرینی طبیعت و زیست بوم در خلق این داستان تا چه اندازه کارکرد داشته است. نتایج به دست آمده بیانگر آن است که اگرچه انسان گاهی طبیعت را جزئی از وجود خود می داند، اما در گذر زمان و با توسعه علمی و پیشرفت های فناوری و بالا رفتن سطح زندگی، به مرور از آن فاصله گرفته و آن را تنها ابزاری برای رسیدن به مقاصد و اهدافش قرار داده است. همچنین این پژوهش نشان داده است که شکار در مناطق و زیستگاه های حساس، فقدان قوانین حفاظتی و فرهنگ غلط، کاهش تنوع زیستی و انقراض بسیاری از گونه ها، شکار بی رویه و غیرقانونی برخی گونه های کمیاب باعث تخریب تعادل اکولوژیک و برهم خوردن تعادل طبیعی اکوسیستم و در نهایت زیست بوم انسان شده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات داستانی ، بوم گرایی ، سایه هیولا ، نقد ادبی