بررسی بازنمایی فضاهای شهری در شعر معاصر فارسی

شهر در شعر معاصر فارسی به یکی از مهم ترین عناصر معنایی و تصویری تبدیل شده است؛ عنصری که نه تنها موقعیت جغرافیایی شاعر، بلکه وضعیت فرهنگی، اجتماعی و ذهنی انسان مدرن را بازتاب می دهد. هدف این پژوهش بررسی بازنمایی فضاهای شهری در شعر چهار شاعر برجسته معاصر نیما یوشیج، احمد شاملو، فروغ فرخزاد و سهراب سپهری با بهره گیری از چارچوب نظری هانری لوفور (سه گانگی فضا)، ادوارد سوجا (فضای سوم) و یوری لوتمن (نشانه معنایی فضا) است. روش پژوهش کیفی، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و تحلیل مضمون بود. نتایج نشان داد که شهر در شعر نیما نماد گسست مدرن و بحران اجتماعی، در شعر شاملو صحنه کنش جمعی و مقاومت سیاسی، در شعر فروغ فضای زیسته زنانه و جستجوی هویت، و در شعر سپهری نشانه گسست معنوی و دوری از طبیعت است. بنابراین، شهر در شعر معاصر فارسی نه مکان، بلکه کنشگری معنایی است که تجربه ایرانی از مدرنیته را در سطوح عاطفی، اجتماعی، وجودی و نمادین بازنمایی می کند.

کلیدواژه ها:

ادبیات فارسی ، شهر ، شعر ، فروغ ، نیما یوشیج