بررسی مرگ پهلوانان در شاهنامه

این مقاله به بررسی عمیق مفهوم مرگ در حماسه ملی ایران شاهنامه فردوسی با تمرکز ویژه بر تحلیل های منتقد برجسته محمدعلی اسلامی ندوشن می پردازد. ندوشن در اثر محوری خود زندگی و مرگ پهلوانان در شاهنامه، چارچوبی تحلیلی ارائه می دهد که مرگ قهرمانان را نه صرفا پایانی جبری، بلکه تراژدی ای فلسفی ناشی از تقابل میان اراده قهرمانانه و قانون کور هستی قضا و قدر می داند. هدف این پژوهش تبیین این دیدگاه است که چگونه مرگ ها در شاهنامه منعکس کننده ناپایداری آرمان ها در جهان مادی هستند و در عین حال با تفکیک مرگ های ناشی از اشتباه مانند (سهراب) از مرگ های انتخابی مانند (سیاوش)، عمق اخلاقی و هستی شناختی اثر را آشکار می سازد. مقاله همچنین برای تعمیق مبحث دیدگاه ندوشن را با رویکردهای اسطوره شناختی مقایسه کرده و نقش عوامل انسانی و اجتماعی در تسریع این فرجام را بررسی می کند.

کلیدواژه ها:

شاهنامه ، فردوسی ، مرگ ، حماسه ، قهرمان ، تراژدی ، سرنوشت ، نبرد ، تقدیر ، فنا و بقا ، مرگ افتخار آفرین ، مرگ اسطوره ، جهان بینی فردوسی ، ندوشن ، شخصیت