بررسی آموزه های تربیتی در تاریخ بیهقی و گلستان سعدی

آموزه های اخلاقی و تربیتی در فرهنگ این مرز و بوم از سابقه ی بس دیرین برخوردار است که به اشکال گوناگون چون: «اندرز»، «موعظه»، «عبرت»، «تذکر» و «صلاح گویی» در بین مردم رایج بوده و هست. در زمان های بسیار دور که هنوز وسایل ارتباط جمعی گسترش نیافته بود، تجربه ی پیران و پند خردمندان یگانه طریق رستگاری و عبرت آموزی بود و جوانان باور داشتند که برای رسیدن به سعادت و نیک بختی دو جهان راهی جز به کار بستن پند نیکان ندارند؛ بدین سبب در اجتماع آن روزگار می کوشیدند تا از زمان طفولیت پند فرزانگان را آویزه ی گوش خویش قرار دهند تا از لغزش و خطا مصون و محفوظ بمانند. در اشعار سخنوران عالی قدر ادب پارسی واژه و مفهوم «پند» جایگاه و مصداقی بسیار والا و عمیق داشته است چنانچه در هیچ دیوانی نمی توان نظر کرد و این مهم را مشاهده نکرد؛ فضایل و رذایل اخلاقی ای را که در گستره ی شعر فارسی راه یافته می توان در آثار شخصیت های بزرگ ادبیات فارسی همچون: سنایی، عطار، ابوالفضل بیهقی، مولانا، سعدی، حافظ و ملک الشعرای بهار مشاهده نمود. این بزرگ مردان با استفاده از ابزار آهنگین و گوارای شعری و نثر توانسته اند آموزه های بسیاری را از حکمت و فلسفه و عرفان برای جامعه به ارمغان آورند تا جامعه بهتر و بیشتر پذیرای این یافته ها باشد.

کلیدواژه ها:

تربیت ، موعظه ، صلاح گویی ، بیهقی ، گلستان