بررسی نقش بنیادین نماد و اسطوره در شعر نیما یوشیج

پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش بنیادین نماد و اسطوره در شعر نیما یوشیج، پیشگام شعر معاصر فارسی، انجام شده است. این مقاله با اتخاذ رویکردی اسطوره شناختی به ویژه با بهره گیری از مبانی نظری ساختارگرایی و روانکاوی (یونگی)، به تحلیل اشعار شاخص نیما می پردازد. شعر نیما فراتر از فرم، نو حامل لایه های عمیق معنایی است که ریشه در ناخودآگاه جمعی و اساطیر کهن دارد. یافته های پژوهش نشان می دهد که نیما به طور آگاهانه از عناصری چون تاریکی، شب، آب، و پرندگان اسطوره ای (نظیر سیمرغ) بهره برده تا مضامین اجتماعی، سیاسی و فردی خود را در قالبی جهان شمول و ماندگار بیان کند. او موفق شده است با پیوند دادن سنت های اساطیری ایرانی با تجربه های زیسته معاصر، زبانی نمادین خلق کند که قابلیت تفسیر مجدد در طول زمان را دارد. نتیجه آنکه رمزگان اسطوره ای نه تنها ساختار درونی شعر نیما را تقویت می کند بلکه سبب جهانی شدن دغدغه های او نیز شده است.

کلیدواژه ها:

نیما یوشیج ، شعر معاصر ، اسطوره ، نماد ، خوانش اسطوره شناختی ، ناخودآگاه جمعی