طنز پردازی در ادبیات فارسی؛ بررسی شیوه های طنزپردازی در آثار رسول پرویزی

طنز پردازی در ادبیات فارسی سابقه ای دیرینه دارد اما ظهور آن در داستان کوتاه مربوط به بعد از دوران مشروطه است. یکی از نویسندگانی که در نگارش آثار خود از طنز بهره برده است و داستان های کوتاه او آمیخته به شیوه ی طنز پردازی هستند، رسول پرویزی است. پژوهش حاضر با جمع آوری منابع کتابخانه ای و با روش تحلیل محتوای کیفی مجموعه آثار رسول پرویزی را با هدف کشف شیوه های طنز پردازی در آنها بررسی و تحلیل می کند. نتایج بررسی ها حاکی از آن است که نویسنده، اغلب دیدگاه های انتقادی خود را به کمک طنز مطرح می کند و از جمله شیوه هایی که او برای ایجاد طنز در آثار خود به کار می برد، عبارت اند از: نقیضه، گویی در هم آمیختگی زبان ادبی و محاوره، کوچک گردانی و تحقیر، بزرگ نمایی، استفاده از آرایه های ادبی و... پرویزی از شیوه های طنز پردازی برای نشان دادن فقر اقتصادی و فرهنگی، تناقض میان گفتارها و رفتارها، تفاوت نگرش های گذشته و معاصر، مفاسد جامعه استفاده می کند و هدف او بیداری و آگاهی مردم و اصلاح معایب در لایه های گوناگون جامعه است.

کلیدواژه ها:

طنز پردازی ، رسول پرویزی ، نقیضه پردازی ، کوچک نمایی ، بزرگ نمایی