انسان شناسی از دیدگاه حافظ، سپهری، صائب، فروغ و نازک الملائکه

شعر در گذشته بر پایه زیبایی شناسی استوار بود اما امروزه بیشتر بر اندیشه و تفکرات تمرکز دارد. شاعران برجسته با داشتن ذهن های متفکر و خلاق از احساسات اصیل و انسانی بهره می گیرند و دردهای بشر را به زبان می آورند. تفاوت انسان گرایی شرقی و غربی نیز مورد بحث قرار گرفته است؛ در شرق ایمان به انسان و خدا همزمان امکان پذیر است در حالی که در غرب چنین نیست. این تفاوت در ادبیات معاصر ایران و عرب به وضوح نمایان است و شاعران برای بیان انتقادات خود از زبان رمز استفاده می کنند. این مقاله به بررسی ابعاد زندگی و دغدغه های سهراب سپهری پرداخته و پیام ها و راهکارهای او را برای انسان بررسی می کند. سپهری که از بزرگ ترین شاعران معاصر است با طبیعت گرایی و علاقه مندی به آیین های شرق دور، زندگی متمایزی را به تصویر می کشد و شاعری انسان دوست می شود. در ادبیات فارسی و سایر ملل همواره تلاش شده است تا از طریق آثار انسان ها به سوی آرامش و خوشبختی هدایت شوند. این پژوهش همچنین هدف های تربیت عرفانی حافظ شاعر و عارف ایرانی قرن نهم هجری و مطابقت آنها با انسان شناسی او را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که اندیشه بر محور خدا، عشق و انسان با واسطه گری شریعت الهی و عقل استوار است. حافظ در ادامه به بررسی ویژگی های شخصیتی صائب تبریزی از دیدگاه روان شناسان انسان گرا می پردازد و ویژگی های بارز شخصیتی او به عنوان فردی خودشکوفا تحلیل می شود.

کلیدواژه ها:

حافظ ، سپهری ، صائب ، فروغ ، نازک الملائکه