ستایش پدر در متون ادب کهن فارسی؛ بازخوانی نقش عاطفی و مسئولیت پذیری پدری

پدر به عنوان محور استحکام خانواده نقشی است که در ادبیات کهن فارسی فراتر از جایگاه اجتماعی با لایه های عمیق عاطفی و اخلاقی ترسیم شده است؛ با این حال این نقش در سایه تصویر پررنگ مادری، کمتر مورد توجه تحلیلی قرار گرفته است. این پژوهش با هدف بازخوانی و ستایش جایگاه پدر در متون ادب فارسی و با تمرکز بر جلوه های عاطفی و مسئولیت پذیری وی انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی-تحلیلی و با اتکا بر منابع کتابخانه ای است. یافته ها حاکی از آن است که پدر در ادبیات فارسی نه تنها به عنوان نان آور بلکه در قامت نخستین معلم، اخلاق، پشتیبان عاطفی و نماد گذشت و فداکاری تصویر شده است. این پژوهش به این نتیجه می رسد که بازشناسی این تصویر ادبی می تواند در تقویت بنیان های خانواده در جامعه معاصر موثر باشد.

کلیدواژه ها:

ستایش پدر ، ادبیات فارسی ، خانواده ، عاطفه پدرانه ، متون کهن ، مسئولیت پذیری