قلمرو مجاز باروری با مداخله ثالث در فقه اسلامی

زمینه و هدف: هدف از انجام این پژوهش بررسی امکان باروری با مداخله ثالث. روش بررسی: این پژوهش به روش توصیفی- تحلیلی انجام می شود. یافته ها: در مواجهه با پدیده نوظهور باروری با مداخله ثالث در فقه اسلامی دو دیدگاه «تحریم مطلق» از یک سو و تحلیل مشروط از سوی دیگر مطرح شده است. طرفداران دیدگاه نخست با استناد به آیاتی که بر «حرث»، «چشم فروبستن»، «نگهداری شرمگاه» و دوری از فواحش تاکید و روایاتی که «اقرار نطفه»، «افراغ نطفه» و «وضع در غیر موضع مورد نظر شارع مقدس» را نکوهش نموده و با توجه به توالی فاسدی که به همراه دارد در این مورد وجه تحریم را بر جواز مقدم دانستند. مطابق دیدگاه دوم با توجه به اهتمام شارع به فرزندآوری و از آنجا که عدم امکان تولید مثل طبیعی در اکثر موارد نوعی بیماری محسوب می شود که استفاده از ظرفیت های علمی موجود در باروری مصنوعی در این مورد نقش درمان این عارضه که مورد موافقت شارع نیز می باشد را دارد حلیت بر حرمت مقدم می باشد. با این حال از آنجا که اطلاق تجویز باروری مصنوعی به لحاظ عبور از اوامر و نواهی شرعی و اشکالاتی همراه دارد آن را با رعایت شرایط و قیودی پذیرفتند. نتیجه گیری: با اینکه در فقه اسلامی مداخله ثالث در امر باروری به طور کلی نفی نگردیده است، با توجه به تعلق خاطر شارع مقدس نسبت به پرهیز از محرمات و جلوگیری از اختلاط نسب و مشکلات اجتماعی و حقوقی ناشی از آن این امر با محدودیت هایی مواجه می باشد.

کلیدواژه ها:

باروری ، تولید مثل ، ثالث ، مداخله ، مصنوعی