اثر حقوقی شرط خودداری از فرزند دار شدن در حقوق ایران و فقه امامیه

شرط خودداری از فرزند دار شدن در حقوق ایران و فقه امامیه یکی از شروطی است که امروزه با توجه به تغییر شیوه زندگی و انتظارات زوجین از همدیگر بین زوجین متداول شده اما در قوانین در مورد این شرط و صحت یا بطلان آن و همچنین ضمانت اجرای تخلف از این شرط بحثی نشده است. از منظر اخلاقیات این شرط چندان اخلاقی نیست زیرا قصد و نیت در ازدواج فرزندآوری و تولید نسل است. با این حال در بعضی موارد هر یک از طرفین عقد نکاح در طی شروط ضمن عقدی این حق را از طرف دیگر سلب می کند. در این مقاله پژوهشگر با تکیه بر مطالعه میدانی و تحلیل آراء فقها و حقوقدانان به این نتیجه رسیده است که داشتن فرزند برای زوجین هم حق و هم تکلیف است و مستنبط از ماده ۹۵۹ قانون مدنی ایران سلب حق به صورت جزئی بلا اشکال است. طبق این ماده قانونی شرط عدم فرزند دار شدن نیز می تواند جزء شروط قابل قبول ضمن عقد مطرح شود. در فقه نیز فقهای متقدم و متاخر در کتب و استفتائات خود به انواع حالات آن پرداخته اند همچنین حقوقدانان در کتب خود در مورد شروط ضمن عقد نکاح و مخصوصا شرط امتناع از فرزند دار شدن مباحثی را به خود اختصاص داده اند.

کلیدواژه ها:

شرط ، فعل ، فرزندآوری ، امتناع زوجین ، فرزنددار نشدن