مدل اولویت بندی راهکارهای پیشگیری از بی مبالاتی مربیان ورزشی شهر کرمانشاه

مقدمه با حرفه ای شدن ورزش و افزایش پیچیدگی تمرینات مسئولیت حقوقی و حرفه ای مربیان در قبال سلامت ورزشکاران بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش های اخیر نشان می دهد، نگرش دانش و شیوه های اجرایی مربیان نقش تعیین کننده ای در پیشگیری از آسیب ها دارد (Forsdike et al., ۲۰۲۱; Bolling et al., ۲۰۲۵). همچنین اثر بخشی برنامه های ساختاریافته پیشگیری از آسیب مانند مداخلات مبتنی بر آموزش مربیان مورد تاکید قرار گرفته است (Guilfoyle et al., ۲۰۲۴; Kempe & McCall, ۲۰۲۳). بر این اساس هدف پژوهش حاضر ارائه و اولویت بندی راهکارهای پیشگیری از بی مبالاتی مربیان ورزشی شهر کرمانشاه بود. روش تحقیق این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از حیث روش توصیفی- تحلیلی بود که به شیوه میدانی اجرا شد. جامعه آماری شامل ۲۵۰ نفر از مربیان ورزشی شهر کرمانشاه بر اساس جدول مورگان بود. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته در دو بخش بود: بخش جمعیت شناختی و بخش تخصصی شامل ۲۴ گویه مرتبط با راهکارهای پیشگیری و ۱۲ گویه مرتبط با کاهش شکایات ناشی از قصور مربیان. روایی سازه از طریق تحلیل عاملی تاییدی و پایایی با ضرایب استاندارد بررسی شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی رگرسیون چندگانه و CFA در نرم افزارهای SPSS و LISREL تحلیل شدند. یافته ها نتایج تحلیل عاملی نشان داد راهکارهای پیشگیری در چهار بعد اصلی طبقه بندی می شوند: امکانات، فردی، سازمانی و فرهنگی اجتماعی. بر اساس ضرایب استاندارد رگرسیونی بعد امکانات دارای بیشترین تاثیر در پیشگیری از بی مبالاتی بود؛ شامل ایمن سازی محیط تمرین، استانداردسازی تجهیزات و نظارت بر اجرای برنامه های پیشگیری. بعد «فردی» در رتبه دوم قرار گرفت که به دانش تخصصی، آموزش مستمر و نگرش مربیان نسبت به پیشگیری مرتبط است؛ یافته ای همسو با مطالعاتی که نقش آموزش مربیان در کاهش آسیب را برجسته کرده اند (Guilfoyle et al., ۲۰۲۴). ابعاد سازمانی و فرهنگی اجتماعی نیز تاثیر معنادار داشتند و بر سیاست های حمایتی، ساختار نظارتی و فرهنگ ایمنی تاکید داشتند. نتیجه گیری نتایج نشان داد پیشگیری از بی مبالاتی مربیان نیازمند رویکردی چند بعدی است. تمرکز بر بهبود زیرساخت ها و تجهیزات استاندارد، ارتقای دانش و نگرش مربیان و تقویت ساختارهای نظارتی سازمانی می تواند به کاهش حوادث ورزشی و شکایات حقوقی منجر شود. توسعه برنامه های آموزش رسمی پیشگیری از آسیب برای مربیان مطابق با شواهد پژوهشی پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

قصور ، مربی ، پیشگیری از آسیب ، مدیریت ریسک ، ورزشی ، حوادث ورزشی ، مسئولیت حرفه ای