الگوی سیاست گذاری ورزش همگانی برای ارتقای شادی اجتماعی

در سال های اخیر دولتها و نهادهای عمومی به تدریج از تمرکز صرف بر شاخص های اقتصادی فاصله گرفته و به متغیرهای روانی اجتماعی همچون رضایت از زندگی، نشاط اجتماعی و احساس خوشبختی شهروندان توجه بیشتری نشان داده اند. در این میان ورزش همگانی به عنوان یکی از ابزارهای کم هزینه، در دسترس و فراگیر ظرفیت بالایی برای ارتقای شادی و سلامت روانی جامعه دارد (چن و همکاران، ۲۰۲۵). پژوهش های اخیر نیز نشان می دهد که مشارکت در فعالیت های ورزشی تفریحی و همگانی با افزایش سطح شادی، کاهش افسردگی و بهبود کیفیت زندگی در گروه های مختلف اجتماعی همراه است (نادریان و لباف، ۲۰۲۵). همچنین مطالعات تجربی نشان داده اند که تماشای رویدادهای ورزشی و مشارکت در فعالیت های ورزشی می تواند احساس شادی و تعلق اجتماعی را در میان سالمندان و سایر گروه های سنی تقویت کند (کاواگوچی و همکاران، ۲۰۲۵). در حوزه جوانان و دانشجویان نیز یافته ها حاکی از آن است که تجربه مثبت در فعالیت های ورزشی، فراغتی به ویژه زمانی که با رضایت از اوقات فراغت همراه باشد نقش مهمی در افزایش سطح شادی ایفا می کند (چن و همکاران، ۲۰۲۵). افزون بر این، مطالعات حوزه سیاست گذاری ورزش نشان می دهد که نبود چارچوب های منسجم سیاستی یکی از چالش های اصلی در توسعه ورزش همگانی و بهره گیری از کارکردهای اجتماعی آن است (زیا و همکاران، ۲۰۲۶). با وجود این، شواهد در بسیاری از نظام های ورزشی سیاست گذاری ورزش همگانی هنوز بر مبنای اهداف کمی مانند افزایش مشارکت یا توسعه زیرساخت ها انجام می شود و ارتباط آن با شاخص های شادی اجتماعی به صورت نظام مند مورد توجه قرار نگرفته است. از این رو پژوهش حاضر با هدف طراحی الگوی سیاست گذاری ورزش همگانی برای ارتقای شادی اجتماعی انجام شد.

کلیدواژه ها:

ورزش همگانی ، شادی اجتماعی ، سیاست گذاری ورزشی ، نشاط اجتماعی ، سلامت روان