تاثیر راهبردهای نوآورانه مدیریت منابع انسانی بر عملکرد و پایداری ورزشکاران مطالعه ای مفهومی

در دهه های اخیر سازمانهای ورزشی در سطوح حرفه ای قهرمانی و همگانی با چالشهای فزاینده ای نظیر رقابت شدید، تغییرات فناورانه، فشارهای اقتصادی و انتظارات روزافزون ذی نفعان مواجه شده اند. در این میان منابع انسانی به عنوان مهم ترین دارایی سازمان های ورزشی نقشی کلیدی در دستیابی به مزیت رقابتی پایدار ایفا می کنند. نوآوری در مدیریت منابع انسانی به عنوان رویکردی نوین می تواند زمینه ساز ارتقای عملکرد ورزشکاران و تضمین پایداری حرفه ای روانی و جسمانی آنان شود. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر نوآوری در مدیریت منابع انسانی بر عملکرد و پایداری ورزشکاران با ارائه یک مدل مفهومی در سازمان های ورزشی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران ورزشی شاغل در فدراسیون های ورزشی، هیئت های استانی، باشگاه های حرفه ای و سازمان های ورزشی دولتی و خصوصی می باشد. انتخاب مدیران ورزشی به عنوان واحد تحلیل به دلیل نقش تصمیم ساز و راهبردی آنان در طراحی و اجرای سیاست های منابع انسانی صورت گرفته است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای دیدگاه مبتنی بر منابع، نظریه سرمایه انسانی و ادبیات نوآوری سازمانی در ورزش توسعه یافته است. در این مطالعه نوآوری در مدیریت منابع انسانی به عنوان یک سازه چندبعدی شامل نوآوری در جذب و انتخاب ورزشکاران، آموزش و توسعه، نظام های ارزیابی، عملکرد، جبران خدمات، مشارکت و توانمندسازی و مدیریت مسیر شغلی در نظر گرفته شده است. عملکرد ورزشکاران نیز در ابعاد فنی، روان شناختی و رفتاری سنجیده می شود و پایداری ورزشکاران به عنوان مفهومی چندوجهی شامل تداوم فعالیت حرفه ای، سلامت روانی، تعهد سازمانی و پیشگیری از فرسودگی ورزشی تعریف شده است. مدل مفهومی پیشنهادی پژوهش نشان می دهد که نوآوری در مدیریت منابع انسانی می تواند به صورت مستقیم و غیرمستقیم بر عملکرد و پایداری ورزشکاران تاثیرگذار باشد. به طور خاص نوآوری در فرآیندهای مدیریتی از طریق افزایش انگیزش، ارتقای شایستگی ها، بهبود رضایت شغلی و تقویت احساس حمایت سازمانی زمینه ساز بهبود عملکرد ورزشی و کاهش نرخ ترک ورزش حرفه ای می شود. یافته های نظری پژوهش بر اهمیت گذار سازمان های ورزشی از الگوهای سنتی مدیریت منابع انسانی به رویکردهای نوآورانه داده محور و انسان محور تاکید دارد. نتایج این پژوهش می تواند به مدیران ورزشی، سیاست گذاران و برنامه ریزان کمک کند تا با اتخاذ راهبردهای نوآورانه در مدیریت منابع انسانی ضمن ارتقای عملکرد ورزشکاران پایداری سرمایه انسانی در ورزش را تضمین نمایند. این پژوهش همچنین می تواند مبنایی برای مطالعات تجربی آتی در حوزه نوآوری و مدیریت منابع انسانی در ورزش باشد.

کلیدواژه ها:

نوآوری در مدیریت منابع انسانی ، عملکرد ورزشکاران ، پایداری ورزشکاران ، مدیریت ورزشی ، مدل مفهومی