تحلیل عدالت فضایی در راستای سیاستگذاری توسعه متوازن ورزش شهری

مقدمه: توزیع عادلانه فضاهای ورزشی شهری یکی از الزامات تحقق توسعه متوازن و ارتقای سلامت اجتماعی در کلانشهرها محسوب می شود. با وجود گسترش کمی زیرساخت های ورزشی در شهر تهران شواهد متعددی حاکی از بروز نابرابری فضایی در بهره مندی شهروندان از این فضاهاست. هدف پژوهش حاضر تحلیل عدالت فضایی در توزیع کاربری های ورزشی شهر تهران و ارزیابی میزان همسویی آن با اصول برنامه ریزی عدالت محور شهری است. روش تحقیق: پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-تحلیلی است. داده های مورد استفاده شامل اطلاعات مکانی فضاهای ورزشی شهر تهران و شاخص های جمعیتی مناطق شهری می باشد که با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی (GIS) و شاخص های سنجش عدالت فضایی مورد تحلیل قرار گرفته اند. برای ارزیابی میزان برابری در توزیع فضاهای ورزشی از ضریب جینی و تحلیل مقایسه ای مناطق برخوردار و کم برخوردار استفاده شده است. یافته ها: یافته های پژوهش نشان می دهد توزیع فضاهای ورزشی در شهر تهران از الگوی عدالت محور تبعیت نکرده و تمرکز قابل توجهی از زیرساخت های ورزشی در مناطق برخوردار شهری مشاهده می شود، در حالی که برخی مناطق کم برخوردار با محرومیت ورزشی جدی مواجه اند. نتایج همچنین بیانگر آن است که اتکای صرف بر شاخص سرانه و ملاحظات کالبدی، بدون توجه به عدالت فضایی منجر به بازتولید نابرابری در دسترسی به فضاهای ورزشی شده است. نتیجه گیری: در نهایت پژوهش حاضر بر ضرورت بازنگری در سیاست های توسعه فضاهای ورزشی شهری با تاکید بر رویکرد عدالت فضایی و اولویت دهی به مناطق کم برخوردار تاکید می کند و می تواند به عنوان مبنایی برای تصمیم گیری مدیران و برنامه ریزان شهری در حوزه ورزش مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

عدالت فضایی ، فضاهای ورزشی ، برنامه ریزی شهری ، توزیع فضایی ، شهر تهران