تبیین الگوی علی و رتبه بندی چالشهای ساختاری توسعه ورزش بانوان در مناطق محروم کشور

مقدمه سنجش وزن موانع توسعه ورزش بانوان در مناطق کم برخوردار گامی اساسی در راستای تحقق عدالت اجتماعی و اسناد بالادستی است. با وجود تاکید اصل سوم قانون اساسی بر گسترش تربیت بدنی، شکاف قابل توجهی میان تکالیف قانونی و واقعیت موجود در استانهای محروم بر اساس مصوبه ۱۳۸۹ شورای توسعه مدیریت مشاهده می شود. هدف اصلی این پژوهش سنجش تجربی اعتبارسنجی الگو و رتبه بندی چالشهای ساختاری توسعه ورزش بانوان در این استانها از طریق مدل سازی معادلات ساختاری است. روش شناسی این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی-پیمایشی مبتنی بر رویکرد کمی است. جامعه آماری شامل مدیران، کارشناسان، مربیان و داوران ورزش بانوان در استانهای کم برخوردار بود. حجم نمونه بر اساس جدول کرجسی مورگان ۳۸۴ نفر تعیین و به روش تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار پژوهش پرسشنامه محقق ساخته (۱۶۵ مفهوم در ۱۱ مقوله فرعی) با آلفای کرونباخ ۰.۸۷۶ بود. تحلیل داده ها با روش حداقل مربعات جزئی (PLS) در نرم افزار SmartPLS ۲ و آزمون فریدمن انجام گرفت. یافته ها شاخص برازش کلی مدل (GOF) برابر با ۰.۵۸۲ محاسبه شد که نشان دهنده برازش قوی مدل است. نتایج مدل سازی معادلات ساختاری و آزمون فریدمن به شرح زیر است: سازه چالشهای ساختاری (چالشهای منابع مالی، کالبدی انسانی)، چالشهای مدیریتی و ساختاری، چالشهای رفتاری و عملکردی، چالشهای محیطی و زمینه ای با ضرایب مسیر و معناداری مختلف. بحث و نتیجه گیری تحلیل کمی نشان می دهد کمبود منابع اصلی ترین مانع ساختاری توسعه ورزش بانوان در استانهای هدف است که با مدل SPLISS دی بوسچر و همکاران (۲۰۱۵) همسو است. با این حال ضریب مسیر بالای چالشهای مدیریتی (۰.۸۵۰) اثبات می کند که تزریق منابع بدون اصلاح ساختارهای مدیریتی اثر بخش نخواهد بود. پیشنهاد می شود ردیف بودجه ای مجزا جهت احداث فضاهای ورزشی اختصاصی بانوان پیش بینی شده و دوره های توانمندسازی مدیران اجرایی گردد.

کلیدواژه ها:

مدل سازی معادلات ساختاری ، حداقل مربعات جزئی (PLS) ، چالشهای ساختاری توسعه ورزش ، مناطق محروم