آسیب شناسی سیاست گذاری ورزش همگانی در ایران؛ نقش نهادهای تصمیم گیر

ورزش همگانی به عنوان یکی از محورهای اساسی توسعه پایدار نقشی کلیدی در ارتقای سلامت عمومی، نشاط اجتماعی و کاهش هزینه های نظام درمان ایفا می کند. با وجود تاکید اسناد بالادستی بر توسعه این حوزه فرایند سیاست گذاری ورزش همگانی در ایران با آسیب ها و چالش های ساختاری متعددی مواجه است. پژوهش حاضر با هدف آسیب شناسی سیاست گذاری ورزش همگانی با تاکید بر نقش نهادهای تصمیم گیر انجام شده است. این مطالعه از نوع کیفی و با استفاده از روش فراتحلیل و بررسی اسناد بالادستی و پیشینه پژوهش صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که تعدد و پراکندگی نهادهای تصمیم گیر، موازی کاری دستگاه های متولی، ضعف هماهنگی بین بخشی و نبود یک مرجعیت واحد سیاست گذار از مهم ترین آسیب های نهادی در این حوزه هستند. این مسائل به اتلاف منابع، عدم تحقق اهداف برنامه های توسعه و پایین ماندن نرخ مشارکت عمومی در فعالیت های بدنی (بین ۱۰ تا ۱۹ درصد) منجر شده است. نتایج پژوهش بر لزوم اصلاح ساختارهای متولی، یکپارچه سازی نهادهای تصمیم گیر و تدوین سیاست های مبتنی بر داده و پژوهش علمی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

ورزش همگانی ، سیاست گذاری ورزشی ، آسیب شناسی نهادی ، نهادهای تصمیم گیر