فرصتها و چالشهای آموزشی هوش مصنوعی بر نقش معلمان ورزش در ورزش دانش آموزی

مقدمه: ادغام هوش مصنوعی (AI) در حوزه آموزش تحولی بنیادین در شیوه های تدریس و یادگیری ایجاد کرده است. این پژوهش با هدف مشخص بررسی فرصت ها و چالش های آموزشی ناشی از به کارگیری هوش مصنوعی بر نقش معلمان ورزش در بستر ورزش های دانش آموزی شهر بروجن انجام شده است. با توجه به اهمیت تربیت بدنی در سلامت جسمانی و روانی دانش آموزان درک پیامدهای تکنولوژیک این حوزه برای طراحی استراتژی های آموزشی منسجم و توسعه زیرساخت های لازم در مدارس حیاتی است. روش تحقیق: این پژوهش با اتخاذ رویکرد کیفی و با روش تحلیل محتوای مضمونی انجام پذیرفته است. جامعه پژوهش شامل کلیه معلمان تربیت بدنی شاغل در مقاطع مختلف مدارس شهر بروجن بود؛ جهت دستیابی به اشباع نظری از نمونه گیری هدفمند با معیار حداکثر تنوع استفاده شد؛ بدین منظور ۱۲ معلم با سوابق و سمت های متفاوت بصورت هدفمند و به روش گلوله برفی انتخاب شدند. ابزار اصلی گردآوری داده ها مصاحبه های نیمه ساختاریافته عمیق بود که با رعایت ملاحظات اخلاقی و با اخذ رضایت آگاهانه از شرکت کنندگان ضبط و پیاده سازی شدند. داده های خام پس از رونویسی دقیق کدگذاری، بازمحوری و انتخابی شدند تا مقولات اصلی فرصت ها و چالش های مرتبط با نقش معلمان در سایه هوش مصنوعی استخراج گردد. یافته ها: تحلیل داده ها منجر به شناسایی سه مقوله اصلی و تعدادی زیرمقوله شد. فرصت های کلیدی شامل موارد زیر است: (۱) شخصی سازی آموزش: توانایی هوش مصنوعی در تحلیل داده های عملکردی دانش آموزان مانند سرعت، استقامت فرم اجرای حرکات برای ارائه بازخورد فوری و تمرینات متناسب با سطح هر فرد؛ (۲) کاهش بار اداری: خودکارسازی فرآیندهایی نظیر ثبت نمرات، ارزیابی اولیه و برنامه ریزی درسی که بیش از ۳۰ درصد از زمان صرف شده معلمان را آزاد می سازد؛ و (۳) افزایش جذابیت محتوایی: به کارگیری شبیه سازی های سه بعدی مبتنی بر هوش مصنوعی برای آموزش تکنیک های پیچیده ورزشی. در مقابل چالش های اصلی که به شدت مورد تاکید قرار گرفتند عبارتند از: (۱) شکاف مهارتی و نیاز به آموزش تخصصی: عدم وجود دوره های آموزشی مدون و استاندارد برای به کارگیری ابزارهای نوین؛ (۲) نگرانی های اخلاقی و حفظ حریم خصوصی: دغدغه معلمان در خصوص جمع آوری و تحلیل مستمر داده های فیزیولوژیکی و رفتاری دانش آموزان؛ (۳) مسائل زیرساختی و عدالت آموزشی: نابرابری در دسترسی مدارس به تجهیزات هوشمند و اتصال اینترنتی پایدار؛ و (۴) تغییر نقش محوری معلم: نگرانی از جایگزینی تعامل انسانی و مربیگری مبتنی بر شهود با الگوریتم ها. نتیجه گیری: ادغام هوش مصنوعی در آموزش ورزش دانش آموزی یک روند ناگزیر است که پتانسیل ارتقای کیفیت یادگیری و بهره وری معلمان را دارد. با این حال موفقیت این گذار مستلزم رویکردی استراتژیک و انسان محور است. نهادهای آموزشی باید سرمایه گذاری مضاعف بر توسعه حرفه ای مستمر معلمان در زمینه سواد هوش مصنوعی انجام دهند. تدوین سند راهبردی و دستورالعمل های اخلاقی محلی برای مدیریت داده های دانش آموزان ضروری است. در نهایت تاکید می شود که نقش معلم ورزش باید به عنوان تسهیل گر پیشرفته و تفسیرکننده داده ها تعریف شود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، معلمان تربیت بدنی ، چالش های فناوری