مدل سازی راهبردهای انطباقی در مواجهه با عدم قطعیتهای کلان چارچوبی برای تاب آوری سازمانی در لیگهای حرفه ای ورزش

افزایش عدم قطعیتهای کلان نظیر بحرانهای بهداشتی، جهانی نوسانات ژئوپلیتیکی و فشارهای اقتصادی محیط فعالیت سازمانهای ورزشی حرفه ای را به سیستمی پیچیده، پویا و غیرخطی تبدیل کرده است؛ محیطی که در آن رویکردهای سنتی مدیریت ریسک کارایی لازم برای حفظ بقا و عملکرد پایدار را ندارند. در این شرایط مفهوم تاب آوری سازمانی به عنوان توانایی جذب شوک، حفظ عملکرد اصلی و انطباق یا تحول در مواجهه با تغییرات، بنیادین اهمیت فزاینده ای یافته است. هدف پژوهش حاضر، توسعه و اعتبارسنجی یک چارچوب مفهومی و کمی برای مدل سازی راهبردهای انطباقی سازمانهای ورزشی حرفه ای در مواجهه با عدم قطعیت های کلان با تاکید بر رویکرد پویایی شناسی سیستم ها است. در این پژوهش راهبردهای انطباقی فعال مانند تنوع بخشی به منابع درآمدی و بهبود هوش محیطی به عنوان متغیرهای میانجی کلیدی در رابطه بین شوکهای کلان و تاب آوری سازمانی مدل سازی شدند. با استفاده از شبیه سازی پویایی سیستم ها، رفتار دینامیک سازمان تحت سناریوهای مختلف شوک خارجی تحلیل و تحلیل حساسیت بر روی پارامترهای کلیدی انجام گرفت. نتایج نشان می دهد که تاخیر در شناسایی شوک تاثیر مخرب بسیار بیشتری نسبت به شدت خود شوک بر کاهش ذخایر مالی و افت عملکرد سازمان دارد، همچنین یافته ها وجود یک نقطه بحرانی تحول پذیری را تایید می کنند؛ به گونه ای که در صورت افت بیش از ۶۵ درصدی درآمد اصلی راهبردهای انطباقی کفایت نداشته و فعال سازی مکانیسم های تحول پذیری اجتناب ناپذیر می شود. به طور کلی نتایج این پژوهش بر ضرورت گذار از مدیریت ریسک واکنشی به تقویت تاب آوری انطباقی پیش فعال در سازمانهای ورزشی تاکید دارد و چارچوبی کاربردی برای مدیران و سیاست گذاران جهت تصمیم گیری راهبردی در شرایط عدم قطعیت کلان ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

عدم قطعیتهای کلان ، تاب آوری سازمانی ، راهبردهای انطباقی ، شبیه سازی پویایی سیستم ها ، مدیریت ورزشی