استفاده از فناوری تشخیص چهره تماشاگران در ورزشگاه ها و پیامدهای قانونی ناشی از آن

مقدمه رویدادهای ورزشی بخش مهمی از ورزش می باشد که فواید بیشماری برای برگزار کنندگان این رویدادها دارند. در کنار این فواید قابل توجه، رویدادهای بزرگ ورزشی همواره با آسیب های اجتماعی و جرایم مختلفی همراه بوده که توسط هواداران تیم ها رخ می دهد و بدین نحو اثرات مثبت این رویدادها را تحت تاثیر قرار می دهد. در حقیقت هیجان بالای رقابت های بزرگ ورزشی، حضور افراد از سطوح مختلف اجتماعی در کنار یکدیگر در این رویدادها، وجود محیطی آزاد برای بروز هیجانات به همراه دیگر عوامل، فضایی را ایجاد می کند که پتانسیل بالقوه بروز جرایم مختلف را مهیا می کند که نتیجه آن می تواند منجر به آسیب رساندن به خود، اشخاص دیگر، اموال دولتی و شخصی و در نهایت برهم خوردن امنیت و نظم عمومی جامعه شود (آگودا و همکاران ۲۰۲۴). امروزه بسیاری از کشورهای پیشرفته برای کاهش جرائم توسط هواداران در ورزشگاه ها از فناوری تشخیص چهره استفاده می کنند که این امر می تواند پیامدهایی را از لحاظ قانونی به دنبال داشته باشد. هدف پژوهش حاضر شناسایی فواید استفاده از فناوری تشخیص چهره هواداران در ورزشگاه ها و پیامدهای قانونی ناشی از آن بود. روش تحقیق پژوهش حاضر به لحاظ هدف کاربردی و از نوع مطالعات کیفی بود که با بررسی اسناد و به صورت توصیفی-تحلیلی انجام شد. در این پژوهش مطالعات انجام شده در حوزه فناوری های نوین و به طور خاص فناوری تشخیص چهره در منابع خارجی مورد بررسی قرار گرفت. پس از تعیین هدف از به کارگیری این فناوری در ورزشگاه ها، پیامدهای قانونی ناشی از این اقدامات براساس اصول و قواعد حقوقی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: در برخی کشورها هدف از استفاده از فناوری های تشخیص چهره جلوگیری از شعارها و توهین های نژادپرستانه بود تا هواداران نژادپرست در لحظه شناسایی و دسترسی آنها به محیط ورزشگاه ها محدود شده و به نوعی از کار نیروهای پلیس پشتیبانی شود (دلگاتو و همکاران ۲۰۲۵). این کار از طریق داده های صوتی که سیستم های نظارت صوتی هستند و برای تشخیص منبع صدا استفاده می شوند، صورت می گیرد. این اقدام مکالمات خصوصی هواداران را نیز شامل می شد تا مکالمات نژادپرستانه شناسایی شوند. بنابراین نگرانی ها در مورد نقض حریم خصوصی افزایش می یابد. همه فناوری ها به ویژه فناوری های نوظهور از آنجایی که توسط انسان ها توسعه یافته اند به دلیل خطای انسانی دارای درجه ای از عدم دقت هستند (اسمیک و دویک اوقلو، ۲۰۲۵). در میان سایر نقص ها فناوری می تواند تعصبات تبعیض آمیزی را که توسط مجموعه داده های ورودی ترویج یا تقویت می شوند منعکس کند. برای مثال تشخیص چهره اغلب نمی تواند بین افراد با پوست تیره تر تمایز قائل شود و بنابراین بیش از حد اهداف اشتباه را ردیابی می کند، به خصوص زمانی که به پایگاه های داده جنایی متکی است که اغلب حاوی سوگیری بیش از حد هستند. فناوری تشخیص چهره همچنین نگرانی هایی را در مورد نقض حقوق مالکیت و تبلیغات در صورت استفاده از تصویر یک فرد در تبلیغات و در موارد بیشتر در مورد قوانین حفظ حریم خصوصی ایجاد می کند.

کلیدواژه ها:

رویدادهای ورزشی ، حقوق ، ورزشی ، تشخیص چهره ، فناوری ، تماشاگران