در سال های اخیر مفهوم
اکوسیستم های
نوآور در حوزه ورزش و کسب و کارهای مرتبط به عنوان رویکردی جدید برای توسعه مشارکت خلق ارزش و افزایش پایداری اقتصادی سازمان ها مورد توجه قرار گرفته است. در چنین رویکردی تعامل میان بازیگران مختلف از جمله سازمان های ورزشی، بخش خصوصی، نهادهای محلی و مشارکت کنندگان نقش کلیدی در موفقیت
اکوسیستم ایفا می کند. پژوهش ها نشان می دهد که مدل های مشارکتی و شراکتی نوآورانه می توانند به تجاری سازی خدمات، افزایش بهره وری و توسعه پایدار کسب وکارها منجر شوند (ریبکا، ۲۰۲۵ و لئونتوا، ۲۰۲۵). از سوی دیگر مطالعات حوزه
اکوسیستم های
نوآور نشان می دهد که طراحی ساختارهای همکاری و مدیریت شبکه ای میان ذی نفعان یکی از عوامل اصلی شکل گیری
اکوسیستم های موفق است (گیلوا و خوسامو، ۲۰۲۴ و دانتز و سرگیوا، ۲۰۲۳). در حوزه
سوارکاری نیز
مراکز فعال با چالش هایی همچون جذب مشارکت کنندگان، حفظ مشتریان، تامین منابع و ایجاد تعاملات پایدار با ذی نفعان مواجه هستند. با این حال، چارچوب منسجمی برای
مدیریت مشارکت در
اکوسیستم مراکز سوارکاری با رویکرد نوآورانه ارائه نشده است. از این رو پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل نوآورانه
مدیریت مشارکت در
اکوسیستم مراکز سوارکاری انجام شد. روش شناسی این پژوهش با رویکرد کیفی و راهبرد نظریه داده بنیاد گلیزر انجام شد. جامعه پژوهش شامل مدیران
مراکز سوارکاری، مربیان باسابقه، فعالان کسب وکارهای مرتبط با
سوارکاری و اساتید
مدیریت ورزشی بود. نمونه گیری به صورت هدفمند و بر اساس معیار تخصص و تجربه اجرایی انجام شد و گردآوری داده ها تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. در مجموع ۱۸ مصاحبه عمیق و نیمه ساختاریافته با مشارکت کنندگان انجام شد. داده ها پس از پیاده سازی کامل با استفاده از کدگذاری مستمر و مقایسه ای در چارچوب رویکرد گلیزر تحلیل شدند. در این فرایند کدهای اولیه استخراج و سپس در قالب مقوله های مفهومی دسته بندی شدند. با ادامه مقایسه داده ها، مقوله های محوری شکل گرفت و در نهایت مقوله هسته و روابط میان مقوله ها مشخص شد. برای افزایش اعتبار یافته ها از روش های بازبینی مشارکت کنندگان و کنترل همتایان استفاده شد. در نهایت مدل نوآورانه
مدیریت مشارکت در
اکوسیستم مراکز سوارکاری ارائه گردید.
