حکمرانی ورزشی در ایران از منظر حقوق عمومی؛ چالشهای سیاستگذاری پاسخگویی و شفافیت

مقدمه حکمرانی و سیاستگذاری ورزشی به عنوان بخش مهمی از مدیریت عمومی و حقوق عمومی نقش کلیدی در توسعه ورزش و ارتقای عملکرد نهادهای ورزشی دارد در ایران نهادهای ورزشی با منابع عمومی اداره می شوند و تصمیمات آنها تاثیر مستقیم بر ورزشکاران، باشگاه ها و جامعه دارند با این حال چالش های ساختاری، ابهام در حدود صلاحیت ها، تعارض منافع و ضعف ضمانت اجراهای حقوقی موجب شده است که حکمرانی ورزشی در عمل ناکارآمد و فاقد شفافیت و پاسخگویی کافی باشد ضرورت تحلیل حقوقی و سیاستی حکمرانی ورزشی به منظور ارائه راهکارهای عملی برای ارتقای کیفیت تصمیم گیری و افزایش اعتماد عمومی موضوع اصلی این مقاله است. روش تحقیق روش این مطالعه تحلیلی توصیفی با رویکرد حقوقی است داده ها از طریق مرور منابع حقوقی، اسناد بالادستی، قوانین و مقررات ورزش ایران و مطالعات تطبیقی با تجربه بین المللی گردآوری شده اند تحلیل داده ها به صورت محتوایی انجام شد و تمرکز بر شناسایی چالش های حکمرانی ورزشی و ارائه راهکارهای حقوقی مبتنی بر اصول حقوق عمومی بوده است همچنین منابع علمی معتبر داخلی و بین المللی از جمله مقالات، کتاب ها و گزارش های سازمان های بین المللی برای تقویت تحلیل و ارائه مستندات علمی استفاده شده است. یافته ها یافته های مقاله نشان می دهد که حکمرانی ورزشی در ایران با سه چالش اصلی مواجه است ۱. تعارض منافع: ساختار مدیریتی ورزش ایران به گونه ای است که گاه منافع شخصی مدیران با اهداف عمومی تعارض پیدا می کند و موجب کاهش پاسخگویی و افزایش احتمال سوء مدیریت می شود. ۲. ابهام در صلاحیت ها و مداخله دولت نبود قوانین جامع و چارچوب های نهادی مشخص مرز میان سیاست گذاری و مداخله اجرایی را مبهم کرده و تصمیمات ورزشی غالبا بر اساس سلیقه یا ملاحظات غیرقانونی اتخاذ می شود. ۳. ضعف ضمانت اجراهای حقوقی مسئولیت مدیران و نهادهای ورزشی به صورت شفاف تعریف نشده و نهادهای نظارتی و قضایی برای اعمال ضمانت اجراهای موثر محدود هستند. علاوه بر چالش ها تحلیل نشان داد که تحقق حکمرانی مطلوب نیازمند ترکیبی از اصلاح ساختارهای حقوقی و نهادی، تقویت پاسخگویی و شفافیت، آموزش مدیران و ورزشکاران و استفاده از تجربیات بین المللی است ایجاد قوانین جامع نهادهای مستقل نظارتی، سازوکارهای تخصصی قضایی و انتشار منظم اطلاعات از جمله ابزارهای کلیدی برای ارتقای کیفیت سیاست گذاری ورزشی هستند. نتیجه گیری حکمرانی ورزشی در ایران بدون بازنگری حقوقی و نهادی و استقرار نظامی منسجم برای پاسخگویی و شفافیت، با ضعف عملکرد، کاهش اعتماد عمومی و ناکارآمدی مواجه خواهد بود اجرای پیشنهادهای ارائه شده در این مقاله می تواند موجب ارتقای شفافیت، پاسخگویی و استقلال نهادهای ورزشی، همخوانی با استانداردهای حقوق عمومی و استانداردهای بین المللی و افزایش کارایی سیاست گذاری ورزشی در ایران شود به طور کلی حکمرانی مطلوب ورزشی نیازمند یک رویکرد میان رشته ای است که حقوق عمومی، مدیریت ورزشی و سیاست گذاری کلان را به صورت هماهنگ ترکیب کند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی ، ورزشی ، سیاستگذاری ، ورزشی ، حقوق عمومی ، پاسخگویی ، شفافیت ، تعارض منافع ، نهادهای ورزشی