تجربه زنان آزار آنلاین و سیاست گذاری ورزشی: یک مرور تحلیلی در بستر ورزش معاصر

توانمندسازی زنان به عنوان یکی از محورهای اصلی عدالت اجتماعی همچنان با موانع ساختاری فرهنگی و نهادی متعددی مواجه است که در حوزه هایی چون ورزش، رسانه و فضاهای دیجیتال به صورت برجسته بازتولید می شود. علی رغم افزایش مشارکت زنان در ورزش حرفه ای و عرصه های عمومی، شواهد پژوهشی نشان می دهد نابرابری های جنسیتی در سطوح مدیریتی، تصمیم گیری و بازنمایی رسانه ای تداوم دارد و اغلب از طریق سیاست ها و گفتمان های فردمحور پنهان می شود (کانل ۲۰۰۹؛ شاو و فریسبی ۲۰۰۶). از سوی دیگر گسترش رسانه های دیجیتال زمینه ای دوگانه برای زنان فراهم کرده است؛ به گونه ای که در کنار ایجاد فرصت های نوین برای کنشگری، بیان مطالبات و بازتعریف هویت، آنان را در معرض اشکال جدیدی از آزار آنلاین، کنترل اجتماعی و حذف نمادین قرار داده است (بنت وایزر ۲۰۱۸؛ جین ۲۰۱۷). پژوهش های مرتبط با ورزش نشان می دهد که تمرکز صرف بر توانمندسازی فردی، زنان بدون اصلاح ساختارهای مردسالار سازمانی و هنجارهای فرهنگی مسلط به تحقق برابری جنسیتی پایدار منجر نمی شود (اکر ۲۰۰۶؛ نورمن و رنگین رایت ۲۰۱۸). بر این اساس چکیده حاضر بر ضرورت رویکردی ساختاری و چندسطحی در تحلیل توانمندسازی زنان تاکید دارد؛ رویکردی که همزمان به سیاست گذاری نهادی، ایمنی فضاهای دیجیتال، عدالت جنسیتی در مدیریت ورزش و تقویت کنشگری جمعی توجه داشته باشد.

کلیدواژه ها:

نابرابری جنسیتی ، آزار آنلاین ، توانمندسازی زنان ، حکمرانی ورزشی