تبیین جایگاه راهبردی صنعت آب در استراتژی دفاعی و پدافند غیرعامل جمهوری اسلامی ایران

صنعت آب در جمهوری اسلامی ایران پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، از یک حوزه صرفا خدماتی-عمرانی به یکی از ارکان بنیادین «امنیت ملی» و «اقتدار تمدنی» تبدیل شده است. همچنین صنعت آب به عنوان حیاتی ترین زیرساخت بقای ملی، در صدر ملاحظات پدافند غیرعامل جمهوری اسلامی ایران قرار دارد. این پژوهش با هدف واکاوی پیوند میان پایداری منابع آب با تمرکز بر مولفه های امنیت ملی و تبیین جایگاه راهبردی صنعت آب که فراتر از یک نیاز بیولوژیک، به عنوان یک «دارایی راهبردی» در دکترین دفاعی و پدافند غیرعامل، به بررسی چگونگی گذار از وابستگی به مستشاران خارجی به سمت خودکفایی در زیرساخت های حیاتی می پردازد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و نتایج نشان می دهد که بومی سازی لایه زیرساخت، ریسک حملات ترکیبی را تا ۶۰ درصد کاهش داده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که با اتکا به روحیه انقلابی و مدیریت دانش بنیان، ایران موفق شده است لایه های دفاعی چندگانه ای از جمله «مصون سازی سایبری سامانه های اسکادا»، «توسعه سنسورهای بومی تشخیص آلودگی بیولوژیک» و «مقاوم سازی فیزیکی سازه ها» ایجاد کند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که استقلال در صنعت آب، نه تنها ریسک تهدیدات ترکیبی و جنگ های زیرآستانه ای دشمن را به حداقل رسانده، بلکه به عنوان یک الگوی موفق از «ما می توانیم»، پایه پایداری اجتماعی و امنیت روانی جامعه در گام دوم انقلاب اسلامی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

صنعت آب ، امنیت ملی ، دارایی راهبردی ، پدافند غیرعامل ، تاب آوری سازه ، شرایط بحران