مدل یابی ساختاری رابطه سرمایه اجتماعی سازمانی، تاب آوری و سلامت روان کارکنان ادارات شهرستان گرمی

سرمایه انسانی به عنوان مهم ترین دارایی سازمان ها در محیط های اداری، زمانی می تواند بیشترین کارایی را داشته باشد که از سلامت روان مطلوب و توان مقابله با فشارهای شغلی برخوردار باشد. در چنین شرایطی، سرمایه اجتماعی سازمانی و تاب آوری به عنوان دو عامل کلیدی در شکل گیری بهزیستی روان شناختی کارکنان نقش آفرینی می کنند. محیط های اداری شهرستان گرمی نیز به دلیل ماهیت وظایف، محدودیت منابع و حجم تعاملات بین سازمانی، با چالش هایی همراه هستند که می تواند سلامت روان کارکنان را تحت تاثیر قرار دهد. از این رو، بررسی الگوی ارتباطی میان سرمایه اجتماعی، تاب آوری و سلامت روان با رویکردی ساختاری، اهمیت نظری و کاربردی ویژه ای دارد. هدف این پژوهش، مدل یابی ساختاری رابطه میان سرمایه اجتماعی سازمانی، تاب آوری و سلامت روان کارکنان ادارات شهرستان گرمی و تحلیل نقش میانجی تاب آوری در این ارتباط بود. مطالعه حاضر به لحاظ هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری شامل کلیه کارکنان ادارات دولتی شهرستان گرمی بود و حجم نمونه بر اساس فرمول کوکران ۲۷۱ نفر تعیین شد. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه سرمایه اجتماعی، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون و پرسشنامه سلامت عمومی GHQ-۲۸ بود. داده ها با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری در نرم افزار SmartPLS و همچنین SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که سرمایه اجتماعی سازمانی تاثیر مثبت و معناداری بر تاب آوری و سلامت روان کارکنان دارد و تاب آوری نیز رابطه ای مستقیم و مثبت با سلامت روان نشان می دهد. علاوه بر این، اثر غیرمستقیم سرمایه اجتماعی بر سلامت روان از طریق تاب آوری نیز معنادار بود؛ به طوری که تاب آوری توانست بخش قابل توجهی از اثر سرمایه اجتماعی را منتقل کند. ضرایب مسیر، شاخص های برازش مدل و مقادیر ضریب تعیین نیز همگی حاکی از مناسب بودن مدل نهایی پژوهش بودند.

کلیدواژه ها:

سرمایه اجتماعی سازمانی ، تاب آوری ، سلامت روان ، مدل سازی معادلات ساختاری ، کارکنان ادارات